2006-04-03T15:52:00.000-07:00

Love is like playing basketball... Dapat give and take ang laro. Syempre, one will always win, one will always lose. Ganon din naman sa love di ba? Laging merong nagmamahal ng higit sa isa. At yung isa laging humahabol. Minsan may fouls. Kasi minsan nagkakasakitan na. No relationship is perfect kaya allowed ka hanggang 6 fouls. Kaso pag fouled out ka na, kelangan mo ng humanap ng ibang kalaro. Masyado mo kasing 'hinaharass' yung kalaro mo. Ganun nga siguro talaga... pag naghahanap ka naman ng isang kalaro na ayaw makipaglaro sa yo, para kang nagmamahal sa isang tao na di ka mahal. Pag meron naman dyan na isinasali ka sa laro na ayaw mo, para kang Hinahabol ng isang tao na di mo naman mahal. Pero di ba mas mahirap pag pareho niyong gustong maglaro kaso di na pwede kasi yung isa sa inyo e may kalaro na o kaya pareho kayong may kalaro na? Hay nako. Eh sino ba yung referee? Ahh.. yung mga kaibigan mo na minsan pilit na pinaghihiwalay kayo. Swerte mo kapag kakampi mo yung referee. Kasi di ka niya tatawagan ng fouls. Kaso yung kalaro mo naman.. hurting inside na e di mo pa alam. Ang hirap intindihin no? Complicated.. para nga talagang love. Parang basketball. Pero siguro dapat natin tandaan.. Wag na wag lilipat sa ibang court kapag may kalaro ka pa sa court mo. Mahirap mag double play. Isa lang ang katawan mo. Mahirap maglaro sa dalawang court. Dapat stick to one ka lang. O di ba. Mas maayos ang game. Hay..

' j A n N a '